vrijdag 15 december 2017

Mijn alternatieve Album top 20 van 2017

Je kunt het altijd hebben over de zin of onzin van jaarlijstjes. Waarschijnlijk zet je de albums volgende maand weer in een andere volgorde omdat je dan in een andere bui bent en zitten er misschien ook wel een paar andere tussen. 

Het is (logisch) allemaal metal maar toch een zeer afwisselende lijst geworden denk ik, bijna alle stromingen zitten er wel in. Op het allerlaatste moment is Almanac er nog tussen geschoven en heeft Kreator uit de lijst gedrukt. Maar goed, het is gewoon grappig om er één te maken dus ook dit jaar heb ik weer mijn eigen album Top 20.

Je kunt op elke regel klikken en zo kennis maken met een nummer van het desbetreffende album. 

Voel je vrij om bij de opmerkingen je eigen Top 10 of 20 te plaatsen!

zondag 10 december 2017

My Propane, Scar Symmetry en Vuur * 10 december 2017, Tivoli Ronda - Utrecht


Setlist My Propane:
Before You Are Dead.
Setlist Scar Symmetry:
The Shape of Things to Come, Morphogenesis, Pitch Black Progress, Rise of the Reptilian Regime, Reborn, Frequencyshifter, Cryonic Harvest, Neuromancers, The Iconoclast / The Anomaly en The Illusionist.
Setlist Vuur:
Time - Rotterdam, Sail Away - Santiago, On Most Surfaces (The Gathering), My Champion - Berlin, The Storm (The Gentle Storm), Save Me - Istanbul, Days Go By - London, The Martyr and the Saint - Beirut, Fallout (Devin Townsend), Your Glorious Light Will Shine - Helsinki, Freedom - Rio en Strange Machines (The Gathering). Toegift: The Fire - San Francisco en Reunite! - Paris.


De bussen reden niet. Stond er om 18:30, vertrok om 19:20 uur


My Propane

Het was heel spannend of Kimberley en ik op zondag 10 december wel naar het concert van Vuur konden gaan. Het sneeuwde de gehele dag stevig en het hele land lag op z'n kont. Treinen, vliegtuigen en zelfs de bussen reden of vlogen niet. Anneke had zelfs nog een oproep geplaatst op Instagram/Facebook om aan te geven dat de band inmiddels wel in Tivoli was en in ieder geval ging optreden. Later op de avond hoorde ik dat er 1200 kaarten verkocht waren, in het begin van de avond waren er denk ik een 700, maar toen Vuur ging optreden was het merendeel er toch in geslaagd om te komen zo leek het althans. Wel waren er zeer waarschijnlijk op de dag zelf helaas geen kaarten meer verkocht lijkt me. 


My Propane

Scar Symmetry

Zo stond ik dus om 18:30 uur in de sneeuw en kou bij de bushalte te wachten, op het bord stond dat deze over 4 minuten zou arriveren. Helaas ging deze bus nooit komen en het bord schoot naar de volgende, deze werd verwacht over 22 minuten. Ondertussen steeds 9292 checken en daar stond toch echt op dat de bussen weer reden. Helaas ging ook deze laatste bus niet komen, wel zag ik aan de overkant voor het eerst vanavond een bus voorbij komen. Had via de app steeds contact met Kimberley, deze ging enkele haltes voor mij instappen was de afspraak. Ja hoor, daar kwam het verlossende bericht, ze zat in de bus en kwam eraan. 


Benjamin Ellis (Scar Symmetry)


Uitstekende band

Ach, zo kwamen we toch nog in de zaal terecht, wel was My Propane al even bezig. Maar ja, zes weken geleden ook al gezien als support van Epica in Doornroosje. De band heeft een flinke stap vooruit gemaakt en gaat misschien zeven jaar na oprichting toch nog doorbreken. Daarna was het tijd voor de progressieve deathmetalband Scar Symmetry. Deze mannen had ik twee jaar geleden voor het eerst gezien op het Epic Metal Fest en was toen bijzonder onder de indruk geraakt. Dat was nu niet anders want vooral de goede vocale prestaties van het tweetal Roberth Karlsson (grunts) en Lars Palmqvist (clean) is een groot genot. Ook de actieve podiumpresentatie van de band was erg leuk om te zien al was de reactie van het publiek wat lauw. 


Setlist van Vuur


Vuur

Vuur is de nieuwe band van Anneke van Giersbergen, dit zegt zij zelf tenminste. Het is dus niet één van de vele zijprojecten van haar, het is een echte band. Anneke heeft natuurlijk nogal wat op haar naam staan, de laatste jaren met The Gentle Storm, met Devin Townsend en daarvoor met Aqua de Annique. Haar carrière begon midden jaren negentig toen ze frontvrouw werd van The Gathering, de band waarmee ze grote successen boekte en over de hele wereld toerde. Met Vuur is nu de progressieve en harde metal aan de beurt, iets wat Anneke heel graag wilde doen. 


Lekker enthousiast vanavond


Blikvanger Anneke

Zelf was ik erg gelukkig met het feit dat er vanavond twee nummers van The Gathering op het programma stonden. On Most Surfaces en Strange Machines werden gespeeld, geweldig! Eigenlijk ook wel logisch dat er wat andere nummers op de set stonden want met één album kun je natuurlijk geen headliner set spelen, alhoewel het album toch in totaal 65 minuten telt. Maar met het nummer Fallout van Devin Townsend en The Storm (wel de zogenaamde Storm versie) van The Gentle Storm stonden er nog twee leuke verrassingen op het menu vanavond. 


Uitstekende zangeres


Topgitarist Jord Otto

De set werd met een prima opener gestart, Time - Rotterdam. Dan is ook wel meteen duidelijk dat het er vanavond stevig aan toe gaat. Gave riffs en zoals altijd een prima geluid in Tivoli, het publiek reageert gelijk enthousiast en het is genieten. De opener wordt gevolgd door het snelle en rockende Sail Away. Er staat een prima band te spelen, gitaristen Ferry Duijsens en topper Jord Otto, drummer Ed Warby en spring-in-t-veld bassist Johan van Stratum. Daarna komt het, best wel lastige en technische nummer Days Go By - London aan bod. Hier is ook een clip van gemaakt, na enkele keren beluisterd te hebben is dit een fantastische track, echt een groeinummer. 


Gelukkig toch nog goed volgelopen


Veel inzet van de band

Alle nummers op het album gaan over een stad, deze gaat bijvoorbeeld over de grote brand van Londen in 1666. Met Strange Machines wordt de reguliere set afgesloten en dat was voor mij het hoogtepunt van de avond. De band verdween van het podium en kwam natuurlijk nog terug voor de onvermijdelijke toegift. Met de twee nummers The Fire - San Francisco en Reunite! - Paris komt er toch echt een einde aan een geweldige avond. Vuur was uitstekend op dreef en gaat op zeker een grote naam worden in het metal-wereldje. Nadat we NIET de enig overgebleven setlist kregen van iemand die aan het opruimen was, waarschijnlijk was het beter om deze later weg te gooien, gingen we na een kleine snack op weg naar het busstation. Gelukkig was het OV inmiddels weer genormaliseerd en kwamen we op een nette tijd weer thuis na een heerlijke avond. 


Strange Machines


Onderonsje


Anneke zingt met veel vuur


Plectrum van Per Nilsson, Scar Symmetry


Door de bevroren sneeuwresten weer naar huis


Vuur - On Most Surfaces (gedeelte) 
(filmpje gemaakt met mijn smartphone)










maandag 4 december 2017

Alice Cooper * 4 december 2017, 013 - Tilburg


Setlist Alice Cooper:
Spend the Night Intro @Tape, Brutal Planet, No More Mr. Nice Guy, Under My Wheels, Department of Youth, Pain, Billion Dollar Babies, The World Needs Guts, Woman of Mass Distraction, Guitar Solo (Nita Strauss), Poison, Halo of Flies, Feed My Frankenstein, Cold Ethyl, Only Women Bleed, Paranoiac Personality, Ballad of Dwight Fry, Killer (gedeelte met de guillotine), I Love the Dead (gedeelte) en I'm Eighteen. Toegift: School's Out (met gedeelte Another Brick in the Wall Part 2).


Proost!


Onder een regen van vuurwerk

Alice krijgt er maar geen genoeg van, alleen dit jaar alweer bijna 70 optredens in Europa, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Australië en opnieuw Europa. Waar haalt de man op bijna 70-jarige leeftijd de energie toch vandaan? Dat terwijl hij er vorig jaar ook al ruim 90 optredens op had zitten. Het is trouwens toch onvoorstelbaar hoeveel shows Alice geeft, een hele leuke fanwebsite om daarvoor eens te bekijken is: www.sickthingsuk.co.uk Dit is trouwens toch een waanzinnig uitgebreide website over Vincent Damon Furnier oftewel Alice Cooper, die zijn weerga niet kent. 


Chuck Garric, Alice Cooper en Tommy Hendriksen


The World Needs Guts!

Maar goed, na een enorm gat tussen 1972 en 1988 (in de Rijnhal, ik was daar trouwens bij) was hij nooit meer in Nederland geweest. Daarna kwam Alice om de zoveel jaar naar Nederland. Soms zat er twee jaar tussen, ook een keer zes jaar en nu dus twee jaar achter elkaar in 013. Anderhalf jaar geleden waren we op de terugweg van Graspop geweest met ons complete gezin en dat was een waanzinnig gave avond geweest. Dus dat moest natuurlijk nog een keer over. Deze keer met Robin, Hans, Tom, André en Sicco. Susan en haar vriendin zagen we aan de bar bij 013. 


Met lederen pet


Ryan Roxie en Nita Strauss

De setlist verschilde niet veel met vorig jaar, in plaats van The Black Widow, Public Animal #9, Long Way To Go en Guilty werden deze keer Brutal Planet, Department of Youth, Pain, The World Needs Guts en Paranoiac Personality gespeeld. Wat de avond vorig jaar extra bijzonder maakte was de ode met een aantal covers aan de doden, Lemmy, Jimi Hendrix, Keith Moon en David Bowie werden toen uitgebreid geëerd. Deze ode ontbrak logischerwijs vanavond en mede daardoor(?) was het vanavond na anderhalf uur alweer afgelopen. 


Billion Dollar Babies


4x Nita Strauss


Vanaf het moment dat het doek viel en Alice in een regen van vallend vuurwerk het podium opkwam was het raak. Brutal Planet, No More Mr. Nice Guy en Under My Wheels, het is een opening waar menig band van droomt. De uitpuilende zaal (het was deze keer toch wel weer wat te vol gestouwd) ging helemaal los. Er staat dan ook nog eens een geweldige band, sinds 2011 zit superdrummer Glen Sobel achter de trommels, Chuck Garric is een geweldige basgitarist, en ook de gitaristen zijn niet mis met Tommy Hendriksen, Ryan Roxie en vooral stergitariste Nita Strauss. Alice is nooit een topzanger geweest maar er zit nog weinig sleet op zijn stem, dus ook dat klonk prima. Qua geluid zat het vanavond dan ook het hele optreden snor. De band is verder constant in beweging, zo kun je als toeschouwer iedereen goed in actie zien. 


Gitaargeweld


In de transformator

Daarna was het tijd voor een paar wat minder bekende nummers, Department of Youth, Pain, Woman of Mass Distraction afgewisseld door de kraker Billion Dollar Babies. Hier vlogen de bankbiljetten natuurlijk weer vanaf zijn sabel de zaal in. Er gebeurde natuurlijk toch van alles op het podium, de guillotine-act, slingers, confetti, diverse personages, sexy horror verpleegsters, ballonnen en bij Feed My Frankenstein werd Alice in een futuristisch apparaat gestopt waarna er tot grote hilariteit van het publiek een enorme Frankenstein-pop over het podium waggelde. 


En daar ontstaat Frankenstein!


Lol

Gitariste Nita Strauss krijgt een moment van fame, een lekker lange solo, deze mooie dame is écht goed. De solo gaat over in de grote jaren tachtig hit Poison die door de zaal luidkeels wordt mee geblèrd. Daarna weer een groot hoogtepunt met het muzikaal supersterke nummer Halo Of Flies waar ook een korte drumsolo zit. Tijdens Cold Ethyl wordt er weer flink met een pop geknuffeld en gegooid waarna er een rustmoment komt met de prachtige ballad Only Women Bleed (met een soort van balletdanseres…...). Er komt deze maandagavond slechts één nummer van zijn nieuwe plaat aan bod, namelijk Paranoiac Personality. Meteen ook één van de sterkste nummers van zijn laatste, toch wat mindere, album. 


Cold Ethyl


Only Woman Bleed

Bij The Ballad Of Dwight Fry is het toneelstukje nog nooit anders geweest. Alice wordt in een dwangbuis gepropt en door twee horror zusters (één daarvan is Alice's dochter). Deze martelen de arme man en prikken er een flinke injectienaald met spuit in. Daarna wordt zijn hoofd eraf gehakt en toont de beul zijn hoofd aan alle aanwezigen in de zaal, vergezeld van het massaal meegezongen I Love The Dead. Na het onvermijdelijke I'm Eighteen was het alweer afgelopen met School's Out. Zeepbellen en ballonnen vlogen de zaal in, Alice prikte de ballonnen één voor één kapot waarna er confetti uitkwam. Het was een avond in hoog tempo waarin voor spontaniteit niet veel ruimte is. Maar goed dat is ook het enige minpuntje, het is ook niet eenvoudig als je zo'n complete show aanbiedt om daar zomaar van af te wijken. Het was in ieder geval weer een flitsend optreden en iedereen moet deze man in ieder geval één keer in zijn leven gezien hebben! Alice nam afscheid met de woorden: You're all paranormal and have horrible nightmares and merry christmas from Alice Cooper. Na nog een laatste biertje konden we weer op tijd met de trein richting huis. 


Rustmomentje


Er was ook een danseres bij


In de dwangbuis, spuitje van de lieve zusters


Daar gaat 't koppie


En daar is het koppie!


School's Out!


Ballonnen


Met de hoge hoed


Afscheid van het publiek, let op de hoed van Alice!


Onze club van vanavond (helaas waren Andre en Sicco al weg) (foto John Scheffers) 










maandag 6 november 2017

Sinistro, Pallbearer en Paradise Lost * 6 november 2017, Tivoli Pandora - Utrecht


Setlist Sinistro:
Partida, Relíquia, Abismo en Cidade (Parte II).
Setlist Pallbearer:
Worlds Apart, Thorns, Fear And Fury, Dancing in Madness en Foreigner.
Setlist Paradise Lost:
From the Gallows, Tragic Idol, One Second, Gods of Ancient, Enchantment,
Erased, Medusa, An Eternity of Lies, Faith Divides Us - Death Unites Us,
Blood and Chaos, As I Die, Beneath Broken Earth en Embers Fire. Toegift:
No Hope in Sight, The Longest Winter en Say Just Words.


Sinistro


Zangeres Patricia Andrade

Het gebeurt niet zo vaak dat we in Utrecht wat doombands aan het werk kunnen zien. Nou is Paradise Lost niet een doomband bij uitstek maar de supports van vanavond zijn dat wel degelijk. We waren vanavond met een flinke groep, Saskia, Argo, Geert met een maat en Andre. Renee en Marlous waren er ook. Ik was vanavond samen met Robin met de auto gegaan (en deze op m'n werk neergezet) omdat ik de hele dag al niet zo lekker was, een beetje grieperig. Zo heb ik deze keer het concert helemaal nuchter bekeken, met wel een paar paracetamollen en veel cola in m'n mik. 


Sfeervolle muziek


Pallbearer

De avond begon met Sinistro, een band zomaar uit een land als Portugal. Deze band begon in 2012 maar zangeres Patricia Andrade sloot pas een jaar later bij de band aan. Vanaf dat moment brak de band door met als voorlopig hoogtepunt een plek op Roadburn van afgelopen jaar. Het geluid van de band is sloom en log, terwijl Patricia als een soort van Kate Bush op het podium staat te kronkelen en wapperen met haar armen. Door haar helle stem geeft ze een bijzonder tintje aan de sound van de band. Op de achtergrond draaiden er ook nog eens doomy zwart/wit beelden mee die de sfeer nog eens extra cachet gaven. Leuk optreden. 


Zanger Brett Campbell


Vol pedalboard

De populaire Amerikaanse band Pallbearer geldt als een band met veel potentieel. Dit bewezen ze met een paar zeer goed ontvangen albums, Sorrow and Extinction (2012), Foundations of Burden (2014) en het net uitgekomen Heartless. De laatste plaat haalde zelfs noteringen in de album charts van Amerika en Duitsland. Wel was het vanaf het begin af aan wat onrustig geweest achter de drumkit, inmiddels zit daar de vierde man Mark Lierly in negen jaar te trommelen. Kunnen de mannen deze hoge kwaliteit ook op het podium halen? Nou dat was inderdaad zo, de band speelde zo strak als een snaar. Wel is het stemgeluid van zanger Brett Campbell nogal specifiek, vrij hoog. Niet iedereen in mijn omgeving vond dit goed, maar ik vond juist de combinatie met de zware logge riffs erg mooi. Wel vond ik de 40 minuten die de band speelde ruimschoots voldoende omdat (vooral bij de afsluiter van vanavond) de variatie in sommige nummers wel wat groter had gemogen. 


Pallbearer


Setlist van Paradise Lost

Toen Paradise Lost begon was de zaal toch flink voller gelopen, ook probeerden veel mensen zich nog tussen de voorste rijen te wringen. Misschien beter wat eerder komen en niet de mensen die er al de hele avond staan opzij te duwen? Paradise Lost heeft inmiddels al vijftien officiële albums op zijn naam staan en vanavond was de tour ter ere van de verse worp Medusa. Persoonlijk vind ik deze plaat net iets minder dan de vorige The Plague Within uit 2015, maar dat was dan ook wel een topper! Heel bijzonder is verder dat de band al voor de elfde(!) keer in Utrecht staat, dit lijkt toch wel een tweede thuis voor de mannen. 


Backdrop


Paradise Lost

Voor wie de band nog nooit eerder gezien heeft lijkt het enthousiasme van zanger/frontman Nick Holmes normaal te zijn maar de echte fans weten wel beter, in de begintijd was hij lang niet altijd zo innemend. Het geluid vanavond is (zoals bijna altijd in Tivoli) erg goed maar wel behoorlijk hard. Na de opener From the Gallows komen Tragic Idol en One Second en dan zit de sfeer er al opperbest in bij de bezoekers en dat houdt het hele optreden aan. Met From the Gallows, Gods of Ancient, Medusa, Blood & Chaos en The Longest Winter komt de nieuwe release ruimschoots aan bod. Helaas was het laatste nummer in de toegift te vinden tussen No Hope in Sight en Say Just Words en dat haalde jammer genoeg nét de vaart weer wat uit het optreden. 


Bassist Steve Edmonson en gitarist Aaron Aedy


Licht van boven...

Natuurlijk kwamen ook alle andere krakers nog voorbij zoals Faith Divides Us - Death Unites Us, As I Die, Beneath Broken Earth en Embers Fire. En genoten we ook van het ongelofelijke enthousiasme van gitarist Aaron Aedy die vlak voor ons stond en werkelijk geen minuut stil kan staan. De andere gitarist Gregor Mackintosh die aan de andere zijde van het podium stond werd regelmatig in de spots gezet, hij gooide er de meest fraaie solo's uit. Natuurlijk kwam er met Say Just Words een einde aan een heerlijk opreden. Beetje voorspelbaar, maar laat het alsjeblieft altijd zo blijven want dan gaat iedereen ondanks de vele doomnummers van vanavond weer vrolijk en opgewekt naar huis! 


Nick Holmes


Gitarist Gregor Mackintosh


Paradise Lost


Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us (gedeelte)


Paradise Lost - Say Just Words (gedeelte)


Mijn verslag in het Engels op Pitkings (foto's Rob Sneltjes):